I've never liked this formalities. For friends just ROLLO.
Śmieszne jest uczucie straty. Gwałtownie wszystko przepada, świat się sypie, ludzie zaczynają rzucać podejrzliwe spojrzenia. Świdrują oczami twoją sylwetkę, kiedy ty możesz tylko patrzeć na krew, znajdującą się dosłownie wszędzie. Na nieruchome ciało, tak dobrze znane, spoczywające na mokrym piachu, morskie fale podmywające nogi, pusty wzrok jasnych jak słoneczne niebo oczu. Stoisz i patrzysz, godząc się ze stratą, jednocześnie rozpaczliwie szukając sposobu, aby przywrócić ją do życia. Staje się twoim utrapieniem. Koszmarem, nawiedzającym cię za dnia i nocy. Poczuciem winy, wiecznie obciążającym twoje barki. Bo mogłeś zrobić więcej. Zawsze mogłeś zrobić więcej i lepiej niż niejeden człowiek. Jesteś wiedźminem do jasnej cholery. Odmieńcem. Wyrzutkiem. Kreaturą bez uczuć. Wyklętym ze społeczeństwa. Więc czemuż wiedźmin brany za potwora, kiedy jego niewzruszone serce płacze, a reszta pozostaje obojętna? Może oni po prostu są n e u t r a l n i. Potrafią coś, na co on pracował latami, nadal nie do końca opanowując tę sztukę. On winien taki być. Zimny, wyrachowany, neutralny i naturalny w swojej wiedźminowatości. Przecież stanowił tylko kłopoty, które pożyteczniejsze są w lesie, ubijając potwory, aniżeli świętując w karczmach. Ale nie potrafił. Nigdy. Nie przy niej. Jasno stawiał zasady, jawnie ogłaszał się po jednej ze stron, wspomagał monarchów swoim błyskotliwym umysłem. Nie mógł od tak porzucić. Nikogo i niczego, zwłaszcza w opałach. Swojego wzroku, wędrującego po jej filigranowym ciele. Przykłada prawą rękę do piersi, gdzie zionął chłód, zaciskając palce na medalionie w kształcie wilka. Coś się w nim zbudziło. Coś poza smutkiem, stratą i rozpaczą. Promyk nadziei. I chęć zemsty. Przymyka na chwile oczy, oddalając od siebie natarczywe szepty ludzi, uśmiechając się pod nosem, a potem układając usta w osiem prostych słów. Morze nigdy nie będzie poskromione, a ty byłaś moim oceanem. Widząc zdezorientowane twarze Skelligijczyków, rzucasz tylko żart o tym, że kolejną, nieuważną "rybę" wyrzuciło na brzeg, tłamsząc w sobie ból. Zawsze tak robiłeś, robisz i będziesz robił. Zakrywasz wszystko żartem.
Wiedźmin ze Szkoły Wilka ———— Ten prawy ———— ur. 1222 ———— najlepszymi druhami okazała się banda krasnoludów, która rozkręciła biznes w Novigradzie ———— ratuje niewiasty i ludzi w potrzebie, dokładnie w tej kolejności ———— szemrane znajomości i pochodzenie ———— nawet nie bawi się w "neutralność" ———— każdy Wilk stoi w cieniu Geralta ———— z pozoru prosty wiedźmin ———— uwielbia górskie klimaty, wyprawy morskie i wyzwania ———— poza mieczami przy sobie nosi także toporek ———— niegdyś związany z wojowniczką, zabitą przez klan z Faroe ———— wierny rumak Volpe towarzyszy mu już parę ładnych lat ———— przez swoich braci ochrzczony Morskim Wilkiem
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz